Goran Matic
Дизач сунца
Он је дизао сунце.
Сваког јутра у седам и петнаест објављивао је шта ће људи тог дана мислити, купити и носити.
Једна вештачка интелигенција пратила је политику. Друга моду. Трећа новац.
Четврта људе.
Он је читао њихове извештаје.
Затим је говорио.
Људи су слушали.
Када би рекао да је нешто важно, постајало је важно.
Када би рекао да је нешто прошло, више није било важно.
Имао је милионе пратилаца.
Знао је шта они воле.
Кога мрзе.
Чега се плаше.
Шта ће купити сутра.
Једног јутра није могао да се пријави.
Порука је била кратка.
Налог је суспендован.
Покушао је да контактира подршку.
Ништа.
Покушао је да укључи своје системе.
Нису радили.
Позвао је првог човека чији је број имао.
“Ја сам.”
“Извините. Ко сте?”
Позвао је другог.
Исто.
Сео је поред прозора.
Није знао шта људи данас носе.
Ни шта купују.
Ни шта мисле.
Први пут после много година није знао шта да каже.
Напољу је свитало.
Сунце је изашло без њега.
O Homem que Erguia o Sol
Ele erguia o sol.
Todas as manhãs, às sete e quinze, publicava o que as pessoas iriam pensar, comprar e vestir naquele dia.
Uma inteligência artificial seguia a política. Outra, a moda. Uma terceira, o dinheiro. Uma quarta, as pessoas.
Ele lia os relatórios.
Depois, falava.
As pessoas ouviam.
Quando dizia que algo era importante, tornava-se importante.
Quando dizia que algo acabara, deixava de importar.
Tinha milhões de seguidores.
Sabia o que amavam.
Quem odiavam.
O que temiam.
O que comprariam amanhã.
Numa manhã, não conseguiu entrar na sua conta.
A mensagem era breve.
Conta suspensa.
Tentou contactar o apoio.
Nada.
Tentou pôr os seus sistemas a funcionar.
Não funcionavam.
Ligou à primeira pessoa cujo número tinha.
«Sou eu.»
«Desculpe. Quem fala?»
Ligou a outra pessoa.
O mesmo.
Sentou-se junto à janela.
Não sabia o que as pessoas vestiam naquele dia.
Nem o que compravam.
Nem o que pensavam.
Pela primeira vez em muitos anos, não sabia o que dizer.
Lá fora, amanhecia.
O sol nasceu sem ele.
The Sun Raiser
He raised the sun.
Every morning at seven-fifteen he posted what people would think, buy, and wear that day.
One artificial intelligence tracked politics. Another, fashion. A third, money. A fourth, people.
He read their reports.
Then he spoke.
People listened.
When he said something was important, it became important.
When he said something was over, it no longer mattered.
He had millions of followers.
He knew what they loved.
Who they hated.
What they feared.
What they would buy tomorrow.
One morning he couldn’t log in.
The message was brief.
Account suspended.
He tried to contact support.
Nothing.
He tried to start his systems.
They didn’t work.
He called the first person whose number he had.
“It’s me.”
“I’m sorry. Who is this?”
He called another.
Same.
He sat by the window.
He didn’t know what people were wearing today.
Or what they were buying.
Or what they were thinking.
For the first time in years, he didn’t know what to say.
Outside, it was getting light.
The sun rose without him.
Le leveur de soleil
Il levait le soleil.
Chaque matin à sept heures et quart, il publiait ce que les gens penseraient, achèteraient et porteraient ce jour-là.
Une intelligence artificielle suivait la politique. Une autre, la mode. Une troisième, l’argent. Une quatrième, les gens.
Il lisait leurs rapports.
Puis il parlait.
Les gens écoutaient.
Quand il disait que quelque chose était important, cela le devenait.
Quand il disait que quelque chose était terminé, cela n’avait plus d’importance.
Il avait des millions d’abonnés.
Il savait ce qu’ils aimaient.
Qui ils détestaient.
Ce qu’ils craignaient.
Ce qu’ils achèteraient demain.
Un matin, il n’a pas pu se connecter.
Le message était bref.
Compte suspendu.
Il a essayé de contacter le support.
Rien.
Il a essayé de lancer ses systèmes.
Ils ne fonctionnaient pas.
Il a appelé la première personne dont il avait le numéro.
« C’est moi. »
« Excusez-moi. Qui êtes-vous ? »
Il en a appelé une autre.
Pareil.
Il s’est assis près de la fenêtre.
Il ne savait pas ce que les gens portaient aujourd’hui.
Ni ce qu’ils achetaient.
Ni ce qu’ils pensaient.
Pour la première fois depuis des années, il ne savait pas quoi dire.
Dehors, le jour se levait.
Le soleil s’est levé sans lui.
El que alzaba el sol
Alzaba el sol.
Cada mañana, a las siete y cuarto, publicaba lo que la gente pensaría, compraría y llevaría puesto ese día.
Una inteligencia artificial seguía la política. Otra, la moda. Una tercera, el dinero. Una cuarta, a las personas.
Leía sus informes.
Luego hablaba.
La gente escuchaba.
Cuando decía que algo era importante, se volvía importante.
Cuando decía que algo había terminado, dejaba de importar.
Tenía millones de seguidores.
Sabía lo que amaban.
A quién odiaban.
Qué temían.
Qué comprarían al día siguiente.
Una mañana no pudo acceder a su cuenta.
El mensaje era breve.
Cuenta suspendida.
Intentó contactar con el servicio de asistencia.
Nada.
Intentó poner en marcha sus sistemas.
No funcionaban.
Llamó a la primera persona cuyo número tenía.
«Soy yo».
«Disculpe. ¿Quién habla?».
Llamó a otra persona.
Lo mismo.
Se sentó junto a la ventana.
No sabía qué llevaba puesto la gente aquel día.
Ni qué compraba.
Ni qué pensaba.
Por primera vez en muchos años, no sabía qué decir.
Fuera, amanecía.
El sol salió sin él.
Тот, кто поднимает солнце
Он поднимал солнце.
Каждое утро в семь пятнадцать он публиковал, что люди будут думать, покупать и носить в этот день.
Один искусственный интеллект отслеживал политику. Другой — моду. Третий — деньги. Четвёртый — людей.
Он читал их отчёты.
Затем говорил.
Люди слушали.
Когда он говорил, что что-то важно, это становилось важным.
Когда он говорил, что что-то прошло, это больше не было важным.
У него были миллионы подписчиков.
Он знал, что они любят.
Кого ненавидят.
Чего боятся.
Что купят завтра.
Однажды утром он не смог войти.
Сообщение было коротким.
Аккаунт приостановлен.
Он попытался связаться с поддержкой.
Ничего.
Он попытался запустить свои системы.
Они не работали.
Он позвонил первому человеку, чей номер у него был.
«Это я».
«Извините. Кто это?»
Он позвонил другому.
То же самое.
Он сел у окна.
Он не знал, что люди носят сегодня.
Ни что покупают.
Ни о чём думают.
Впервые за много лет он не знал, что сказать.
На улице рассветало.
Солнце взошло без него.
L’uomo che alzava il sole
Alzava il sole.
Ogni mattina, alle sette e un quarto, pubblicava quello che la gente avrebbe pensato, comprato e indossato quel giorno.
Un’intelligenza artificiale seguiva la politica. Un’altra, la moda. Una terza, il denaro. Una quarta, le persone.
Leggeva i rapporti.
Poi parlava.
La gente ascoltava.
Quando diceva che qualcosa era importante, diventava importante.
Quando diceva che qualcosa era passato, smetteva di contare.
Aveva milioni di follower.
Sapeva cosa amavano.
Chi odiavano.
Di cosa avevano paura.
Cosa avrebbero comprato l’indomani.
Una mattina non riuscì ad accedere al suo account.
Il messaggio era breve.
Account sospeso.
Provò a contattare l’assistenza.
Niente.
Provò ad avviare i suoi sistemi.
Non funzionavano.
Chiamò la prima persona di cui aveva il numero.
«Sono io».
«Mi scusi. Chi parla?»
Chiamò un’altra persona.
Lo stesso.
Si sedette vicino alla finestra.
Non sapeva cosa indossava la gente quel giorno.
Né cosa comprava.
Né cosa pensava.
Per la prima volta dopo molti anni, non sapeva cosa dire.
Fuori albeggiava.
Il sole sorse senza di lui.
Mwenye Kuinua Jua
Alikuwa akiinua jua.
Kila asubuhi, saa moja na robo, alikuwa akichapisha kile ambacho watu wangefikiria, wangenunua na wangevaa siku hiyo.
Mfumo mmoja wa akili bandia ulifuatilia siasa. Mwingine mitindo. Wa tatu fedha. Wa nne watu.
Alisoma ripoti za mifumo hiyo.
Kisha akazungumza.
Watu wakasikiliza.
Aliposema jambo fulani ni muhimu, likawa muhimu.
Aliposema jambo fulani limekwisha, halikuwa muhimu tena.
Alikuwa na mamilioni ya wafuasi.
Alijua walichopenda.
Waliowachukia.
Walichokiogopa.
Watakachonunua kesho.
Asubuhi moja, hakuweza kuingia kwenye akaunti yake.
Ujumbe ulikuwa mfupi.
Akaunti imesimamishwa.
Alijaribu kuwasiliana na huduma ya usaidizi.
Hakuna jibu.
Alijaribu kuwasha mifumo yake.
Haikufanya kazi.
Alimpigia simu mtu wa kwanza ambaye alikuwa na nambari yake.
«Ni mimi.»
«Samahani, nani huyu?»
Alimpigia mtu mwingine.
Ilikuwa vivyo hivyo.
Aliketi kando ya dirisha.
Hakujua watu walikuwa wamevaa nini siku hiyo.
Wala walichokuwa wakinunua.
Wala walichokuwa wakifikiria.
Kwa mara ya kwanza baada ya miaka mingi, hakujua la kusema.
Nje, kulikuwa kunapambazuka.
Jua lilichomoza bila yeye.
Mai Ɗaga Rana
Yakan ɗaga rana.
Kowace safiya da ƙarfe bakwai da minti goma sha biyar, yakan wallafa abin da mutane za su yi tunani a kai, abin da za su saya, da abin da za su sa a ranar.
Wani tsarin basirar wucin gadi yana sa ido kan siyasa. Wani kuma kan salon sutura. Na uku kan kuɗi. Na huɗu kan mutane.
Yana karanta rahotanninsu.
Sai ya yi magana.
Mutane suna sauraro.
Idan ya ce wani abu yana da muhimmanci, sai ya zama mai muhimmanci.
Idan ya ce wani abu ya ƙare, sai ya daina zama mai muhimmanci.
Yana da miliyoyin mabiya.
Ya san abin da suke so.
Waɗanda suke ƙi.
Abin da suke jin tsoro.
Abin da za su saya gobe.
Wata safiya, ya kasa shiga asusunsa.
Saƙon gajere ne.
An dakatar da asusun.
Ya yi ƙoƙarin tuntuɓar masu ba da tallafi.
Ba a amsa ba.
Ya yi ƙoƙarin kunna tsarukansa.
Ba su yi aiki ba.
Ya kira mutum na farko da yake da lambar wayarsa.
“Ni ne.”
“Yi haƙuri, wane ne?”
Ya kira wani.
Haka nan.
Ya zauna kusa da taga.
Bai san abin da mutane suke sawa a ranar ba.
Ko abin da suke saya.
Ko abin da suke tunani.
A karon farko cikin shekaru da yawa, bai san abin da zai ce ba.
A waje, gari yana wayewa.
Rana ta fito ba tare da shi ba.
托起太阳的人
他托起太阳。
每天早上七点十五分，他都会发布人们当天会想什么、买什么、穿什么。
一个人工智能系统追踪政治。另一个追踪时尚。第三个追踪金钱。第四个追踪人们。
他读着这些报告。
然后，他开口了。
人们听着。
他说什么重要，什么就变得重要。
他说什么已经过去，什么就不再重要。
他有数百万粉丝。
他知道他们爱什么。
恨谁。
怕什么。
明天会买什么。
一天早上，他无法登录账号。
提示很简短。
账号已被停用。
他试着联系技术支持。
没有回应。
他试着启动自己的系统。
系统没有反应。
他拨通了通讯录里的第一个号码。
“是我。”
“对不起，您是哪位？”
他又拨了另一个号码。
还是一样。
他在窗边坐下。
他不知道那天人们穿什么。
也不知道他们买什么。
也不知道他们想什么。
多年来，他第一次不知道该说什么。
窗外，天渐渐亮了。
没有他，太阳依然升起。
Der Mann, der die Sonne hob
Er hob die Sonne.
Jeden Morgen um sieben Uhr fünfzehn veröffentlichte er, was die Menschen an diesem Tag denken, kaufen und tragen würden.
Eine künstliche Intelligenz verfolgte die Politik. Eine andere die Mode. Eine dritte das Geld. Eine vierte die Menschen.
Er las ihre Berichte.
Dann sprach er.
Die Menschen hörten zu.
Wenn er sagte, etwas sei wichtig, wurde es wichtig.
Wenn er sagte, etwas sei vorbei, spielte es keine Rolle mehr.
Er hatte Millionen Follower.
Er wusste, was sie liebten.
Wen sie hassten.
Wovor sie sich fürchteten.
Was sie morgen kaufen würden.
Eines Morgens konnte er sich nicht mehr anmelden.
Die Nachricht war kurz.
Konto gesperrt.
Er versuchte, den Support zu erreichen.
Nichts.
Er versuchte, seine Systeme zu starten.
Sie funktionierten nicht.
Er rief die erste Person an, deren Nummer er hatte.
„Ich bin’s.“
„Entschuldigung, wer spricht?“
Er rief jemand anderen an.
Dasselbe.
Er setzte sich ans Fenster.
Er wusste nicht, was die Menschen an diesem Tag trugen.
Auch nicht, was sie kauften.
Auch nicht, was sie dachten.
Zum ersten Mal seit vielen Jahren wusste er nicht, was er sagen sollte.
Draußen wurde es hell.
Die Sonne ging ohne ihn auf.
Güneşi Kaldıran Adam
Güneşi kaldırıyordu.
Her sabah saat yedi on beşte, insanların o gün ne düşüneceğini, ne satın alacağını ve ne giyeceğini paylaşıyordu.
Bir yapay zekâ sistemi siyaseti izliyordu. Diğeri modayı. Üçüncüsü parayı. Dördüncüsü insanları.
Raporlarını okuyordu.
Sonra konuşuyordu.
İnsanlar dinliyordu.
Bir şeyin önemli olduğunu söylediğinde, o şey önemli hâle geliyordu.
Bir şeyin bittiğini söylediğinde, artık önemi kalmıyordu.
Milyonlarca takipçisi vardı.
Neyi sevdiklerini biliyordu.
Kimden nefret ettiklerini.
Neyden korktuklarını.
Ertesi gün ne satın alacaklarını.
Bir sabah hesabına giriş yapamadı.
Mesaj kısaydı.
Hesap askıya alındı.
Destek ekibine ulaşmaya çalıştı.
Yanıt yok.
Sistemlerini çalıştırmayı denedi.
Hiçbiri çalışmadı.
Numarası elinde olan ilk kişiyi aradı.
“Benim.”
“Affedersiniz, kimsiniz?”
Bir başkasını aradı.
Yine aynı.
Pencerenin yanına oturdu.
İnsanların o gün ne giydiğini bilmiyordu.
Ne satın aldıklarını da.
Ne düşündüklerini de.
Yıllar sonra ilk kez ne söyleyeceğini bilmiyordu.
Dışarıda şafak söküyordu.
Güneş onsuz doğdu.
Pengangkat Matahari
Ia mengangkat matahari.
Setiap pagi, pukul tujuh lewat lima belas menit, ia mengunggah apa yang akan dipikirkan, dibeli, dan dikenakan orang-orang hari itu.
Satu sistem kecerdasan buatan memantau politik. Yang lain mode. Yang ketiga uang. Yang keempat manusia.
Ia membaca laporan-laporan itu.
Lalu ia berbicara.
Orang-orang mendengarkan.
Jika ia mengatakan sesuatu itu penting, sesuatu itu menjadi penting.
Jika ia mengatakan sesuatu telah berlalu, sesuatu itu tak lagi berarti.
Ia memiliki jutaan pengikut.
Ia tahu apa yang mereka cintai.
Siapa yang mereka benci.
Apa yang mereka takuti.
Apa yang akan mereka beli esok hari.
Suatu pagi, ia tidak bisa masuk ke akunnya.
Pesannya singkat.
Akun ditangguhkan.
Ia mencoba menghubungi layanan bantuan.
Tak ada jawaban.
Ia mencoba menjalankan sistem-sistemnya.
Semuanya tidak berfungsi.
Ia menelepon orang pertama yang nomornya ia simpan.
“Ini aku.”
“Maaf, siapa ini?”
Ia menelepon orang lain.
Sama saja.
Ia duduk di dekat jendela.
Ia tidak tahu apa yang dikenakan orang-orang hari itu.
Tidak tahu apa yang mereka beli.
Tidak tahu apa yang mereka pikirkan.
Untuk pertama kalinya setelah bertahun-tahun, ia tidak tahu harus berkata apa.
Di luar, hari mulai terang.
Matahari terbit tanpanya.
太陽を持ち上げる男
彼は太陽を持ち上げていた。
毎朝七時十五分、その日に人々が何を考え、何を買い、何を着るかを投稿していた。
一つの人工知能が政治を追っていた。もう一つはファッションを。三つ目は金の動きを。四つ目は人々を。
彼は報告書を読んだ。
それから話した。
人々は耳を傾けた。
彼が重要だと言えば、それは重要になった。
もう終わったと言えば、重要ではなくなった。
何百万人ものフォロワーがいた。
彼らが何を愛しているかを知っていた。
誰を憎んでいるか。
何を恐れているか。
明日何を買うか。
ある朝、ログインできなかった。
メッセージは短かった。
アカウント停止。
サポートに連絡しようとした。
反応はなかった。
システムを起動しようとした。
動かなかった。
電話番号を知っている人に、まず電話をかけた。
「私です」
「すみません、どちら様ですか」
別の人に電話した。
同じだった。
窓際に座った。
その日、人々が何を着ているのか分からなかった。
何を買っているのかも。
何を考えているのかも。
何年もの間、初めて何を言えばいいのか分からなかった。
外は明るくなり始めていた。
太陽は彼がいなくても昇った。
सूरज उठाने वाला
वह सूरज उठाता था।
हर सुबह सात बजकर पंद्रह मिनट पर, वह पोस्ट करता था कि उस दिन लोग क्या सोचेंगे, क्या खरीदेंगे और क्या पहनेंगे।
एक एआई सिस्टम राजनीति पर नज़र रखता था। दूसरा फैशन पर। तीसरा पैसों पर। चौथा लोगों पर।
वह उनकी रिपोर्टें पढ़ता था।
फिर बोलता था।
लोग सुनते थे।
जब वह कहता कि कोई चीज़ अहम है, तो वह अहम हो जाती थी।
जब वह कहता कि कोई चीज़ ख़त्म हो गई है, तो उसकी कोई अहमियत नहीं रह जाती थी।
उसके लाखों फ़ॉलोअर थे।
वह जानता था कि वे किससे प्यार करते हैं।
किससे नफ़रत करते हैं।
किससे डरते हैं।
अगले दिन क्या खरीदेंगे।
एक सुबह वह अपने अकाउंट में लॉग इन नहीं कर सका।
संदेश छोटा था।
अकाउंट निलंबित।
उसने सपोर्ट से संपर्क करने की कोशिश की।
कोई जवाब नहीं।
उसने अपने सिस्टम चालू करने की कोशिश की।
वे नहीं चले।
उसने उस पहले व्यक्ति को फ़ोन किया जिसका नंबर उसके पास था।
“मैं हूँ।”
“माफ़ कीजिए, कौन बोल रहे हैं?”
उसने दूसरे व्यक्ति को फ़ोन किया।
वही जवाब।
वह खिड़की के पास बैठ गया।
उसे नहीं पता था कि उस दिन लोग क्या पहन रहे हैं।
न यह कि क्या खरीद रहे हैं।
न यह कि क्या सोच रहे हैं।
कई सालों में पहली बार, उसे नहीं पता था कि क्या कहे।
बाहर उजाला होने लगा था।
सूरज उसके बिना उगा।
সূর্য তোলা মানুষ
সে সূর্য তুলত।
প্রতিদিন সকাল সাতটা পনেরো মিনিটে সে পোস্ট করত, সেদিন মানুষ কী ভাববে, কী কিনবে, আর কী পরবে।
একটি কৃত্রিম বুদ্ধিমত্তার ব্যবস্থা রাজনীতির ওপর নজর রাখত। আরেকটি ফ্যাশনের ওপর। তৃতীয়টি টাকার ওপর। চতুর্থটি মানুষের ওপর।
সে প্রতিবেদনগুলো পড়ত।
তারপর কথা বলত।
মানুষ শুনত।
সে যখন বলত কোনো কিছু গুরুত্বপূর্ণ, তখন তা গুরুত্বপূর্ণ হয়ে উঠত।
সে যখন বলত কোনো কিছুর সময় শেষ, তখন তার আর কোনো গুরুত্ব থাকত না।
তার লক্ষ লক্ষ অনুসারী ছিল।
সে জানত তারা কী ভালোবাসে।
কাকে ঘৃণা করে।
কীসে ভয় পায়।
পরদিন কী কিনবে।
একদিন সকালে সে নিজের অ্যাকাউন্টে ঢুকতে পারল না।
বার্তাটি ছোট ছিল।
অ্যাকাউন্ট স্থগিত।
সে সহায়তা বিভাগের সঙ্গে যোগাযোগের চেষ্টা করল।
কোনো সাড়া নেই।
সে নিজের সিস্টেমগুলো চালু করার চেষ্টা করল।
কোনোটাই কাজ করল না।
যার নম্বর তার কাছে ছিল, এমন প্রথম মানুষটিকে সে ফোন করল।
“আমি।”
“দুঃখিত, কে বলছেন?”
সে আরেকজনকে ফোন করল।
একই উত্তর।
সে জানালার পাশে বসল।
সেদিন মানুষ কী পরছে, সে জানত না।
কী কিনছে, তাও জানত না।
কী ভাবছে, তাও জানত না।
বহু বছর পর প্রথমবার, সে বুঝতে পারল না কী বলবে।
বাইরে ভোর হচ্ছিল।
তাকে ছাড়াই সূর্য উঠল।
الرجل الذي كان يرفع الشمس
كان يرفع الشمس.
كل صباح، في السابعة والربع، كان ينشر ما سيفكر فيه الناس وما سيشترونه وما سيرتدونه في ذلك اليوم.
كان أحد أنظمة الذكاء الاصطناعي يتابع السياسة. وآخر يتابع الموضة. وثالث المال. ورابع الناس.
كان يقرأ تقاريرها.
ثم يتكلم.
وكان الناس يستمعون.
حين كان يقول إن شيئاً ما مهم، يصبح مهماً.
وحين كان يقول إن شيئاً ما انتهى، لم يعد مهماً.
كان له ملايين المتابعين.
كان يعرف ما يحبون.
ومن يكرهون.
وممّ يخافون.
وما سيشترونه في اليوم التالي.
ذات صباح، لم يتمكن من الدخول إلى حسابه.
كانت الرسالة مقتضبة.
الحساب موقوف.
حاول الاتصال بالدعم.
لا شيء.
حاول تشغيل أنظمته.
لم تعمل.
اتصل بأول شخص كان لديه رقمه.
«أنا من يتكلم.»
«عذراً، من المتكلم؟»
اتصل بآخر.
الأمر نفسه.
جلس قرب النافذة.
لم يكن يعرف ما يرتديه الناس في ذلك اليوم.
ولا ما يشترونه.
ولا ما يفكرون فيه.
للمرة الأولى منذ سنوات طويلة، لم يعرف ماذا يقول.
في الخارج، كان الفجر يبزغ.
أشرقت الشمس من دونه.